حکایت ماست

تور پوسیده
تاب این همه صید را نداشت
باید عوضش می کردیم
نخ نما شده بود زندگی

تف

تف به روی ماهت
به چشمون سیاهت

یک نابغه

عمری سیاهی پشت رؤیای سپیدی بود

نه! تحفه ی این ابر، باران اسیدی بود

سید مهدی موسوی هدیه ای است از خدا برای ما خسته گان

شهرهایش را بنوشید